Piske den Eekhoorn revisited – Vogelen op Ulva Island

Vergeet Slope Point. De meest zuidelijke plaats die we beiden ooit hebben aangedaan is bij deze Stewart Island. De kans is tevens groot dat we nooit nog zo dicht bij de zuidpool zullen raken. Waarvoor gaat een mens naar Stewart Island? Wel, buiten wandelen en vogels spotten (er leven daar ondermeer nog relatief veel kiwi`s in het wild) kan men ginder niet veel gaan aanvangen. Het kleine dorpje Oban heeft enkele kilometers geasfalteerde weg en voor de rest is er regenwoud, regenwoud en nog eens regenwoud. En kust natuurlijk.

De kust te Oban

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. (Naambordje bij een café te Oban)

Net zoals de Tongariro Crossing zou de Rakiura Track op Stewart Island, een 2-3 daagse wandelroute één van NZs `Great Walks` zijn. Wel, niet akkoord. Het was niet slecht, begrijp me niet verkeerd, maar op een handvol kustzichten na was het ploeteren in de modder in het bos. Niets mis mee, mooi bos op zich, maar niets dat men ook niet op het Noord- of Zuid-eiland zou kunnen doen. Met andere woorden, niet bepaald een must om daarvoor de vrij dure ferry naar Stewart Island te nemen. Doch, we mogen niet klagen want we hebben schitterend weer gehad. We hadden onze plannen weliswaar wat afgestemd op de weersvoorspellingen, maar zoals reeds eerder is gebleken zijn deze allesbehalve sluitend.

Het begin van de Rakiora Track wordt aangegeven met dit bekende `anker-kunstwerk`. Stewart Island is volgens de Maori-legende het anker van een visserboot (Zuid-eiland) waarin de visser net een kloeke vis (Noord-eiland) beet heeft.

Het jachtseizoen is bij deze geopend...

Zonderlinge vondst in het bos (stoommachine om gekapte boomstammen op rails te trekken toen het bos nog ontgonnen werd op Stewart Island)

Eerste avond op Stewart Island: kamperen aan de Port William campsite

Met zijn kersvers potske was Daan er helemaal klaar voor!

De tweede nacht maakten we kennis met een Duits koppel die ook op onze campsite verbleven. Gezellig wat brood bakken boven ons illegaal aangestoken kampvuur, het had iets. Het betrof trouwens letterlijk stokbrood: het deeg uitsmeren op een stok en die marshmallows-gewijs boven het vuur houden. Wat een reiziger toch niet meemaakt, nietwaar… Naast brood bakken en keuvelen hielden we ons bezig met het wegjagen van de opdringerige possum die naarstig onze rugzakken begon te doorzoeken eenmaal we onze rug hadden gedraaid. Niettemin was deze pluizige rekel er des nachts toch weer in geslaagd enkele etenswaren van de Duitsers naar binnen te kassen, ondanks het ophangen van het eten aan het dak van de schuilruimte op de campsite. Possums en Duitsers, ze hebben het niet op elkaar begrepen (zie ook het verhaal van Duitser Amin en Amerikaan Nicole in Abel Tasman – zie http://stevemeuris.wordpress.com/2011/03/01/here-comes-the-sun/)… Meer nog, zoals Piske den Eekhoorn mij en Jeroen in Canada had gelapt (zie http://stevemeuris.wordpress.com/2009/10/14/met-jeroen-in-beverland/), lag er des morgends een schoon hoopke possum-kak op de bank. Zonder twijfel een kleine appreciatie voor het stokkengesmijt van de Duitsers.

Zicht op Sawdust Bay tijdens de tweede avond in het regenwoud van Stewart Island

Stokbrood bakken met Jan en Silke aan de Sawdust Bay campsite

Het vuurken knetterde goed!

Deze gluiperd wist toch nog wat eten van de Duitsers te ontfutselen...

...terwijl u rechts naast mijn rugzak op de bank enkele possumkeutels kan terugvinden die de volgende dag netjes waren gedeponeerd ter inwisseling voor het genuttigde voedsel.

De derde dag na het eindigen van de Rakiura Track namen we nog een klein bootje tot op Ulva Island, een klein eilandje in de zogenaamde Paterson Inlet naast Stewart Island. Kan u dus nog volgen, beste lezer? We zaten dus op een eiland (Ulva Island) van een eiland (Stewart Island) van het Zuid-eiland. Jawadde, een mens gaat het ver zoeken hoor ik u denken. Maar met reden: Ulva Island staat bekend omwille van het feit dat de overheid erin geslaagd is alle pestsoorten hier te verwijderen. Dat betekent een rijkere bosvegetatie en een veel grotere abundantie aan vogels. Men stelt dat Ulva Island een beetje weerspiegelt hoe NZ er moet hebben uitgezien vóór de eerste blanke settlers kwamen. En toen die kwamen, waren zij verbaasd hoe tam de vogels hier wel waren. Men kon ze gewoon van de grond oppakken, gezien zij niet gewend waren aan het concept predatoren en de voor hen vrij nefaste relatie predator-prooi. Wel, zo we Stewart Island zelf ietwat overroepen vonden, zo waren we wreed content dat we tot op Ulva Island waren gedobberd om te gaan vogelen. In de hobby-istische zin van het woord dan. De vogels lopen er letterlijk voor je voeten en als je wat aarde omkeert komen ze de pieren uit de grond eten terwijl je er vlakbij staat. Ook was de bosvegetatie opvallend meer divers dan de voor ons Vlamingen reeds rijke vegetatie in de bossen van het vasteland. Een ware aanrader dus, dit klein stukje land op een beugscheut van Stewart Island. De vogelaars-hobby-isten onder jullie weten hierbij weer waarheen!

Stewart Island Robin

Even poseren aan Boulder Beach op Ulva Island

Een koppel schattige paddestoeltjes

De gekromde uiteinden op sommige varen-bladeren zijn het werk van een inheemse rups die er zijn woonst van maakt.

Bellbird

Stewart Island Weka (op Ulva Island)Weka die op zijn dooie gemak langs mijn voeten wandelt. Deze snuiters lijken nog meer ongestoord door menselijke aanwezigheid dan de kiekes van ons moe, en das heel straf want ons moe heeft geen kiekes!

Indrukwekkende kruin van een lokale den

Albatros (maar niet de Reuzenalbatros) die langs de ferry scheert tijdens de terugtocht naar het vasteland.

Zon die op het water speelt (getrokken vanop de ferry terug naar het vasteland)