Een korte nabeschouwing

NZ. Het land van de gastvrijheid, natie der ontelbare schapen en huis van de talloze roadworks. Waar rugby en slecht geïsoleerde huizen hoogtij vieren, en waar het zeewater warmer is dan de koffie tegen dat hij op uw tafel belandt. Waar men op een halve dagtrip van de oceaan tot de bergen zit en waar condensed milk deel uitmaakt van zowat alle desserten. Drie maanden hier ronddolen, wat doet dat met een mens? Wel, als er iets is dat ik zal onthouden, is het dat er een westers land bestaat met een levensstijl die  gemiddeld gezien veel minder onderhevig is aan stress en druk, en waar het familieleven nog hoog in het vaandel lijkt te worden gedragen. Voor vele gezinnen lijkt geld secundair te zijn en komt de opvoeding en het samenzijn op de eerste plaats. Ouders maken hier meer tijd voor hun kinderen, al dan niet doordat één van hen professioneel een stap opzij zet (part-time/ huisvader of – moeder) en in plaats van een Playstation of Ninentdo staat er een bootje klaar om te gaan vissen of gaat men zwemmen of kamperen aan het strand. De tragere gang van het landelijke leven is hier eveneens nog realiteit, veel meer dan in ons Belgenland, en werken doen we om te leven in plaats van andersom. Een impressie om te koesteren.

In de verte voor de bergen graasden de schaapjes rustig voort...

 

Dingen die ik zal missen:

• Kamperen in de wilde natuur of het ultieme platteland
• Sterrenhemels om duimen en vingers van af te likken
• Landschappen waar men in België alleen maar van kan dromen
• Maffie zijn appreciatie van schetende honden aanhoren
• Ne warme choco me “straffe melk” drinken met den Daan
• Banoffie Pie
• Meat-piekes!! Dat ze dat nog niet in België hebben!!
• Harry Potterkes kijken in de tent terwijl buiten de vorst zijn intrede doet
• Gastvrijheid van een ongekend niveau
• Zwemmen in de oceaan en het er effectief warm van krijgen
• Pak ’n Save koekskes in bulk-pakket
• Ganse stranden voor u alleen
• Vrouwen en eten? Not. Het blijft een Britse kolonie, jongens…
• Dougnutjes trekken on the beach met den auto
• “Nekkes” (nootjes) schransen in den auto
• ‘De Jos en de Willy’ hun dagtaken aanschouwen die ze op hun dooie gemak uitvoeren (wegenwerken, paalkes kuisen, schupleunen, …)
• Een “surfke catchen” alsof ge bij den bakker een brood gaat halen
• En zoveel meer (de klassieke afsluiter in het rijtje der opsommingen)…

Prachtige zichten

Groene landschappen

Buiten koken overdag...

...of 's avonds

De veelvuldige wegenwerken waren een vast onderdeel van onze dagtrips. Hier zien we 'de Willy' goeiendag doen.

 

Canada of NZ?

Meermaals kreeg ik reeds de vraag wat me nu het best beviel: Canada of NZ? Wel, beide landen hebben hun voor-en nadelen, en ondanks hun grote gelijkenissen in cultuur en natuurpracht hebben ze ook zo hun verschillen. Bent u eens mens van de zee en het strand, en wil u binnen aanvaardbare tijdspannes van de zee tot aan de bergen raken, dan leidt het geen twijfel of uw bestemming is NZ. Houdt u daarentegen meer van meren, fantastische wildlife, makkelijk te bestellen coffees on the road en een ongereptheid die zelfs in NZ niet in die mate wordt bereikt, dan is Canada eerder uw ding. Zeker als u af en toe van zin bent nog eens in Europa binnen te hoppen, op slechts een dag vliegen bent u daar, wat een luxe! Dit alles indachtig, met als grootste asset het geplons van de grazende eland en de roep van de eenzame loon, alsook de honey crullers bij Tim Horton’s, zou ik misschien toch durven stellen Canada. Al heb ik de strenge winters daar nog niet meegemaakt en durf ik misschien toch opperen dat de gemiddelde NZer nog vriendelijker is dan de reeds vriendelijke gemiddelde Canadees. Ach, ik wil er ook niet teveel vergelijkingen doorjagen. Misschien moet ik gewoon de Euro-millions zien te winnen en me zowel een ‘cabin on the lake’ veroorloven in Canada als een ‘batch on the beach’ in NZ. De kans is klein, zeker gezien ik niet meedoe met de lotto, maar indien dit ooit werkelijkheid zou worden, als trouwe lezer heeft u recht op een gratis ticket naar beide landen voor een bizonburger op de grill in Canada en een lamsboutje op de bbq in NZ. Als dat geen geste van jewelste is! Een getuige van mijn oprechte dank voor uw herhaalde interesse in deze blog en uw morele steun ten tijde van deze reis. En vergeet het niet: valt de Belgische winter u iets te zwaar: op een dag of twee-drie, afhankelijk van de vertragingen, zit u aan een zonovergoten strand een zonnebrand op te doen en schaapkens te tellen! It’s only half a planet away…

Koeien, zich onbewust van verre landen en veel drukkere oorden

It’s a long way home

Zes uur vertraging had de vlieger die ons van Christchurch naar Sydney zou moeten brengen. Zes uur wachten dus in de luchthaven. Om vervolgens alle geplande aansluitingen te missen richting Europa.

Het nieuwe vluchtschema zag er als volgt uit:

• Overnachten in Sydney
• Om 4 uur des morgends vertrekken naar de luchthaven om door te vliegen naar Hong Kong.
• Een ganse dag wachten in Hong Kong om iets voor middernacht door te vliegen naar Londen.
• Van Londen nog even terugvliegen tot in Brussel om daar met een dag vertraging te belanden.

De ergernis liep vrij hoog op, niet zozeer omwille van de vertraging an sich, wel omwille van het feit dat in Hong Kong de papiermolen zo tergend traag liep dat we van onze dagkamer op hotel nauwelijks konden genieten. Voorzien om rond 11 uur ’s morgens onze hotelkamer te kunnen binnenvlammen arriveerden we daar pas rond half5 des avonds. Eerst dik drie uur wachten op de luchthaven vooraleer alle regelingen waren getroffen (iets wat reeds lang had moeten gebeuren – Qantas faalde hier zwaar) om vervolgens bij het inchecken van het hotel te stuiten op een lange wachtrij waarbij men per persoon gemiddeld een kwartier aan inchecktijd nodig had. Vraag me niet hoe of waarom dergelijke incheckpraktijken bestaan, maar ik kan u vertellen dat eenmaal men dan op zijn hotelbed neerploft de goesting om ook maar iets anders te doen dan zich vol te steken op het voorziene buffet ver zoek is.

Overnachten in Sydney: het was niet het plan maar toegegeven, het gebeurde wel in stijl!

Gelukkig leidde al deze heisa tot enkele leuke ontmoetingen met medereizigers. Een Australiër uit Newtown, een vrouw uit Londen en drie Schotten uit Glasgow (2) en Edinborough deelden het wachtleed en verzachtten de pijn met hun al dan niet interessante vertelsels en ideeën. Lang leve de sociale interactie!

Op de foto met drie Schotten: (vlnr.) James en Allan uit Glasgow, Paul uit Edinborough, en Steve uit Haacht City.

Eenmaal in Brussel misliepen moeder en zoon zich nog op een vrij knullige manier, waardoor het weerzien met nog een uur werd uitgesteld, maar eens in de auto konden er al Vlaamse koffiekoekskes naar binnen worden geschranst en was het leven weer zoals het zou moeten zijn: fruitig met een beetje suiker op. Home sweet home indeed, al zal NZ ongetwijfeld nog lang nazinderen na deze knaller van een reis.

Blik naar buiten ergens hoog in de lucht tussen Sydney en Hong Kong

Eat well bij de Eatwells

Een extreem tamme ochtend achter de kiezen, alsook een kort bezoek aan het nabijgelegen strand, verlieten we Hokitika, Beach Road number 15 om de laatste etappe van onze gezamenlijke reis en voor mij van mijn gehele NZ-reis tout-court: via Arthur`s Pass afzakken naar de Christchurch regio. In plaats van een tweede visite aan Fons en Lies (Rangiora) besloten we halt te houden bij de Eatwell-family (West Melton), waar de nicht van Nicola uit Seddon gehuisvest is. Dat leest u inderdaad goed, beste lezer, de familie hier draagt effectief de naam Eatwell. Een feit dat hen ertoe heeft gebracht enkel nog telefonische bestellingen voor afhaaleten te doen op hun voornaam. Immers, reeds verscheidene keren in het verleden bleek het opgeven van de familienaam ertoe te leiden dat de uitbater van dienst dacht te maken te hebben met een flauwe grappenmaker (à la Bart Simpson die Moe belt) en er dus op het afgesproken tijdstip helemaal geen eten bleek gemaakt te zijn. Hun naam is echter nog niet zo slecht gekozen, daar het nuttigen van een goed maal dagelijkse kost blijkt te zijn (zie de prachtige woordspeling – al zeg ik het zelf) in dit gezin. Koken en bakken is hier een hobby, en dat laten twee Vlamingen zich uiteraard welbevallen.

Het strand nabij Hokitika leverde een mooi schouwspel op

Arthur's Pass leverde enkele fraaie zichten op

"Keep your eyes on the road and your hands upon the wheel" (The Doors - Roadhouse blues)

Niet zo makkelijk te spotten in ons Belgenland, me dunkt

Family picture! Vlnr.: Cathlene, mezelf, John, Connor (achteraan), Fergus (vooraan), Gabrielle en Daan.

Naast de luxe van een rijkelijk gevulde tafel konden we ook gebruik maken van de caravan in de tuin als tijdelijk onderkomen alvorens af te wakken naar de luchthaven. Geweldig, het is toch net iets meer comfort in een ruime caravan dan in een krap tentje dat twee dagen tevoren nog fungeerde als een spons. Harry Potter kijken, op ons dooie gemak inpakken en de auto van Daan eens uitmesten, een klapke doen met de Eatwells en de laatste avond deelnemen aan de originele familietraditie van het katapulteren van rotte eieren en tomaten (hobbies en bezigheden kunnen toch bijzonder fascinerend uit de hoek komen) maakten dat ook hier de wijzers van de klok sneller dan verwacht hun rondjes liepen.

Onze woonst voor twee nachten

En dat werd in dank aangenomen!

Inpakken en opruimen, ne mens moet er efkes van gaan zitten...

'Hoe gaan we dat hier aanpakken'

Kabouters schieten in de tuin, den Daan was er volledig mee weg...

Zo werd het tijd voor afscheid. Afscheid van de Eatwells, maar ook van Daan en van een heel land. Op donderdag tussen 10 en 11 ’s morgens dropte Daan me in Christchurch Airport. Anderhalve dag later zou ik thuis arriveren. Althans, dat was het plan. Zoals wel vaker het geval is zijn plannen onderhevig aan externe factoren. U hoort de bui al hangen, vermoed ik…

We(s)tcoast bis

`Mijn onderbroekske is al goe nat geworden.` Jaja, het was een kot in de nacht toen Steve deze vaststelling wist te melden aan Daan, nadat ze enkele uren in een volledig verzopen tentje ergens aan de westkust hadden doorgebracht. Eenmaal na Wanaka de Haast Pass binnengereden toonde de westkust zich immers wederom van zijn beste kant en kwam de regen met bakken uit de lucht gevallen. Een korte pauze die ons toeliet een snapshot van Fox Glacier te maken en een uurtje later de tent op te zetten aan Gillespies Beach werd gevolgd door een tweede regensessie die zou duren tot laat in de volgende dag. Toen het grondzeil van de tent water begon door te laten, volgde niet veel later het matteke, vervolgens de slaapzak, en vanaf dan zijn we niet ver meer van de boxershort verwijderd ziet u…

Fox Glacier tussen twee regenvlagen door

Een mooie zonsondergang aan Gillespies Beach niet lang voor de hemelsluizen weer opengingen

Gelukkig wisten we voor de tweede avond langs de westkust een couchsurfke te versieren en dit bij Jason Thompson in Hokitika. Jason is een electricien met een inventieve geest. Hij houdt van knutselen in de ruime zin van het woord: kunstwerken op het strand maken, een fiets-scooter bouwen of een eigen centrale verwarmings-systeem ineensteken dat is aangesloten op de (vrij omvangrijke) kolenkachel, hij draait er zijn hand niet voor om. (De kolenkachel was trouwens ideaal om de tent boven te laten drogen.) Het zou een rasechte couch-surf worden, waarbij Daan en ik elk een zetel in de living inpalmden daar we de gastenkamer overlieten aan een derde couch-surfer (een vrouw uit Engeland), galant als we zijn. Met een pool-tafel tussen ons in, want in plaats van het gemak van uw koffieke te kunnen placeren op de salontafel verkiest Jason af en toe een poolke te kunnen steken. Vrijgezel, ik moet het er niet bijvertellen zeker?

Beach Rd 15, Hokitika, alwaar we een onderdak vonden voor de nacht

Jason met één van zijn creaties: een 'bike-scooter', geassembleerd aan de hand van een oude BMX, een kleine motor en voldoende knutselkunde

Steve en Seal, de hond des huizes, werden algauw beste maatjes

Couchsurf in de zuiverste zin van het woord, hier gedemonstreerd door Daan

Schapendrollekes, vuurke stook, zigeuners en puzzels in minder dan 24 uur, het kan allemaal in NZ!

Een Lord of the Rings-site, het moest er toch eens van komen. In het pittoreske Arrowtown hebben we – puur toevallig -, naast een `struineke` door het dorp en de plaats waar vroeger de Chinese goudzoekers hun kleine hutjes hadden staan, de locatie bezocht waar het Ford van Bruinen was gevestigd (in de film dan toch) en waar elfenprinses Arwen Evenstar, dochter van Elrond, te paard de gewonde Frodo over de rivier reed toen ze achtervolgd werd door de Nazgul. Hier dus:

Lord of the Rings filmlocatie nabij Arrowtown

Zegt het u niks en toch LOTR-filmfan? Geen nood, de opnames werden nog serieus digitaal bewerkt nadien, zo viel het ons op na verificatie.

De Arrowtown-apotheek

De Arrowtown-bakkerij

Hutje van Chinese goudzoekers begin vorige eeuw

Achtergebleven goudzoeker in een volgend hutje

Even de hongerigen spijzen in het lokale park

Wanaka was het volgende doel op de agenda, maar we konden het kalmpjes aan doen. Dat betekende even stoppen onderweg aan de Kawarau Bridge, waar ‘s werelds eerste commerciële bungee sprong-organisatie het licht zag en nog steeds actief is,  en waar tevens een tweede LOTR-filmlocatie is gesitueerd: de Waiau rivier werd gekozen als panoramische set voor de Anduin rivier uit Midden-aarde, die de toegang verschaft tot de beelden van Argonath. Mja, wederom, leve de digitale bewerkingskunsten van de huidige eeuw, zonder daarmee de pracht van het reële zicht te willen afbreken:

Waiau rivier (Anduin rivier uit Midden-aarde)

Gesterkt door het feit dat het weer zich beter gedroeg dan was voorspeld reden we even later een wei in om relatief vroeg ons kamp op te slaan. Het werd even spannend toen Daan zich vastreed in de modder, maar een kwartierke later hadden we onszelf uit deze netelige positie bevrijd, om vervolgens vast te stellen dat de talrijke schapendrollen (bijna even talrijk als de sandflies) wel degelijk betekenden dat er nog schapen in de wei aanwezig waren. Hop, dan toch maar terug de weg op om een betere locatie te vinden. Nog geen uur later stond onze tent klaar op het privé-terrein van een lokale boer (na toelating weliswaar).

Gastvrije boeren en de voordelen ervan

Hier vloog Daan in de opzet van zijn eerste zelfgemaakte kampvuur, waarvan u hier het resultaat kan zien:

Daan Pyromaan begint eraan

Ziet dat eens branden!

Om de volgende morgen met zijn tondeuse in mijn haar te vliegen:

Echt lachen

Groen lachen

De eerste bevindingen zijn positief, al mag er nog een stukske af wanneer de batterijkes van de tondeuze weer zijn opgeladen. Met een fris geschoren kopke kon vervolgens Wanaka worden binnengereden, waar toevallig een zigeuner-beurs in openlucht plaatsvond. Zeker de moeite om eens even door te wandelen, al was het maar om de artistieke bussen en woonwagens te bewonderen:

De moderne woonwagen

Blik op de zigeunerbeursTis eens een andere bewegwijzering...

...dus even poseren.

Tijdens de namiddag brachten we een tweetal uurtjes door in `Puzzling world`, een toeristische attractie met een groot doolhof, een puzzel-café en enkele kamers voorzien van optische illusies. Absoluut de moeite voor de 15 NZse dollar toegang. We hebben ons goed geamuseerd in het doolhof en enkele van de optische illusies waren vrij indrukwekkend. Een leuk intermezzo aldus, alvorens de westkust een tweede kans te geven. Met de mentale paraatheid om nat te worden, want het avontuur met Matthias en de sombere weersvooruitzichten indachtig, zou het wel eens opnieuw verdacht hard op een plonske in het zwembad kunnen gaan lijken.

Welkom in Puzzling worldZietem zich spoeien om mij in te halen (het moet gezegd: Daan haalde als eerste de finish in het doolhof).

Stevus Giganticus en Danus Minimus tentoongesteld in één en dezelfde kamer

Effe gezellig op de pot met de Romeinen

Zicht op Lake Hawea tussen Wanaka en Haast, niet lang voor het inrijden van de Haast Pass

Rees-Dart Track

De Rees-Dart track slingert langsheen de Rees-rivier over de zogenaamde Rees Saddle over in de Dart-vallei waar opnieuw de gelijknamige rivier gevolgd wordt tot de beschaving weer wordt bereikt. Een extra dagtrip brengt de avontuurlijke hiker halfweg de route tot aan de magnifieke Dart Glacier en tot op de Cascade Saddle, met zicht op de omringende bergen, alvorens langs dezelfde weg terug de keren naar de Dart Hut. Voor nog meer spectaculaire bergzichten kan men zich –indien voldoende tijd- na Cascade Saddle verderslepen tot op de `Pilon Saddle`, alvorens de terugweg aan te vatten. Spek naar mijn bek aldus, en zo begon de vijfdaagse trektocht door vallei en dal, over heuvelkammen en bergruggen, over rivieren en geulen en door bos en grasland. Enkele zichten voor u bijeengezet:

Rees-vallei

Lonely hiker

Voor deze oversteek moesten de schoentjes uit

En dan even blootsvoets over het gras om de voetjes te laten drogen.

Het eerste deel van de tocht leidde langs weien waarin de koeikens lustig stonden te grazen.

Eerste avond: hocus pocus hopsalaaaa! E voila...

...het tentje stond gereed.

Oversteken van een van de bruggen tijdens dag 2

Steenmannetjes bleken af en toe handige wegwijzers op de niet steeds duidelijk aangegeven route

Lawine-geul die er gelukkig vredig bijlag

Uitdaging van dag 2: het beklimmen van de Rees Saddle om tot in de Dart-vallei te raken

Zicht vanop de Rees Saddle

Een verkeerde afslag van het padje leidde me naar een stuk terrein dat volstond met deze venijnige planten...

...met bebloede benen tot gevolg

De Dart hut, waar ik tweemaal zou overnachten

Dag 3: op weg naar de Dart Glacier

Dart Glacier

Voet van de Dart Glacier

Kea tijdens de beklimming van de Cascade Saddle

Even zuchten tijdens de bekliming van de Cascade Saddle met de Dart Glacier op de achtergrond

Op de Cascade Saddle met Marion en Augustin en twee Israëlieten

Zicht vanop de Pilon Saddle (1)

Zicht vanop de Pilon Saddle (2)

Zicht vanop de Pilon Saddle (3)

Even genieten op de Pilon Saddle

Op de terugweg van Cascade Saddle naar de Dart hut

Een greep uit de alpiene vegetatie

Thumbs up bij de Dart Glacier op de terugweg van Cascade Saddle naar de Dart hut

De Dart-vallei (dag 4)

Bocht in de Dart rivier

Dart-vallei tijdens de ochtend van 1 april

Misty morning (1)

Misty morning (2)

Misty morning (3)

Was het de moeite: amai mijne frak, ja! Eindelijk kreeg ik echt te zien waarvoor ik gekomen was, de NZse natuurzichten zoals men ze in de boekskes en folderkes weet te vinden. Het sociale aspect van een trektocht verdient ook een woordje me dunkt. Zo vindt men vaak kameraadschap onderweg, gezien alle hikers met min of meer dezelfde mentaliteit de tocht aanvatten en doorgaans dezelfde geneugtes en tergingen ondergaan als uzelf. De tweede dag, na een eenzame nacht in de tent, ontmoette ik vier Israëlieten, waarvan twee dezelfde route als mij zouden verdergaan. Even intern gezucht gezien de vorige Belgisch-Israëlische close encounter of the third kind (zie http://stevemeuris.wordpress.com/2011/03/12/palin-4-president/), maar het moet gezegd, ditmaal betrof het schatten van mens, zeker het duo (Onn en Tomer) dat mijn route zou aandoen. Het eten werd gedeeld, er werd goed gelachen en er volgden enkele bijster interessante gesprekken over het leven in Israël. Naast deze rekels uit het Midden-Oosten hebben de gezamenlijke avonden in de hutten me eveneens doen kennismaken met een Frans koppel (Augustin en Marion) en een kiwi, die me gezien zijn meer up-to-date weersvoorspellingen een namiddag en nacht regen bespaarde (Wayne). Een fotootje om op de meesten van hen een gezicht te plakken:

Laatste nacht van de trektocht met vlnr.: Onn, Marion, Augustin, Tomer (Daleys Flat hut)

Gelukkig kon ik gebruik maken van taxi Daan om me veilig en wel naar de beschaving terug te brengen. Begin- en eindpunt van deze tocht betreffen namelijk niet dezelfde plaats, hetgeen praktisch gezien vrij irritant is voor de hiker die geen sky-divende maat heeft die op een afgesproken tijdstip en locatie kan opdagen met een wagen. Wijs als we zijn hadden we eerst de weg naar het eindpunt gecheckt, om te zien of de wagen wel gans de weg tot daar kon rijden. Dat bleek niet het geval te zijn (een diepe plas versperde halfweg het traject van de laatste baan de doorgang voor de doorsnee personenwagens), dus spraken we af op dat punt. Daan is qua timing trouwens onklopbaar gebleken: toen ik daar arriveerde was mijn tirret nog niet dicht na een piske tegen de lokale omgevallen boom, of de donkergroene holden zonder linkerachteruitkijkspiegel doemde op vanachter de heuvel. Perfect. Me op de koekskes in de koffer storten, wachten op Augustin om hem een lift te geven naar zijn campervan (zodat hij terug kon rijden om op zijn beurt Marion, Onn en Tomer op te pikken) en dan koers zetten naar Frankton waar we ons allebei tegoed deden aan de luxe van een douchke in het lokale zwembad. Na 5 dagen zonder hygienische faciliteiten kan dat eens deugd doen, dachten we allebei.

Deze put vormde een ondoorwaadbaar obstakel voor de auto van Daan

In tegenstelling tot dit riviertje

Afspraak dus aan deze boom nabij de put...

...waar taxibedrijf Willems...

...me op het perfecte tijdstip weer kwam oppikken.

En zo vervolgden we - opnieuw herenigd - onze weg, nieuwe avonturen tegemoet...

Afscheid, weerzien en weersvoorspellingen

Wat doet een mens als hij het goed heeft? Blijven waar hij is natuurlijk! Zo ook met mij tijdens de eerste dagen na Stewart Island. Eens terug van `NZs derde eiland` besloten we immers kort op te splitsen: Daan ging naar Milford Sounds (waar ik al was geweest), ik zou even reposeren bij de Hitchens in Gore. Spek met eieren in de morgen en des avonds de George een gokske zien placeren op de paardenraces, ne mens moet ervan profiteren, nietwaar… Wel heb ik me zwaar weten ergeren aan het gebrekkige internet in de bibliotheek van Gore, in die mate dat een vlucht naar McDonalds (waar de Wifi een pak beter was) de enige oplossing bleek. Zo vloog de tijd voorbij en twee dagen later volgde reeds het emotionele afscheid: met tranen in de ogen (lijk in de film, jawel!) wuifden George en Shirley ons vaarwel, andere oorden tegemoet.

Andere oorden betekende in ons geval Queenstown, stad van de met adrenaline doordrongen buitenactiviteiten en zonder twijfel overhyped door de media. Het zou een weerzien met kuisvrouw Daryl en diens kleindochter Melissa betekenen, die hier vergezeld van twee andere vriendinnen van Daryl net op dat moment op vakantie waren. Onze eerste avond in Queenstown (zaterdag) brachten we door met deze bende, de tweede avond keken we de openingswedstrijd van het nieuwe F1-seizoen in een sports-pub, na een verregende dag waarin we enkele regelingen troffen voor de volgende dagen en ons daarna terugtrokken in McDonalds en de food court van Queenstown. Het weer dwingt een mens soms tot een rustig dagske niksen, nietwaar…

Een leuk weerzien met kuisvrouw Daryl

Onze weg aan het werken doorheen de in Queenstown bekende 'Fergburgers' tijdens de avond met daryl en Melissa.

Illustratie van het waarom de 'Moa', de grootste vogel die ooit rondzwierf in Oceanie, is uitgestorven.

De 'Silver fern' wordt vaak gebruikt als symbool om 'Nieuw-Zeelandsheid' aan te duiden (Queenstown Gardens).

Het weer begint rond deze tijd trouwens een belangrijke factor te worden om mee rekening te houden. Dat bewees de dunne laag ijs die we des morgends op de tent vonden op onze vaste kampeerplaats in de omgeving van Queenstown, met name de DOC-campsite aan Moke Lake. Een goei slaapzakske kan dan echt wonderen doen, geloof me. En des nachts de tent uitmurwen om een piske te gaan doen brengt een Queenstown-waardige adrenalinestoot met zich mee. De weersvoorspellingen noopten tot een volgende split-up:  Daan beoogde een sky-dive, terwijl ik het hiken van de Rees-Dart track als persoonlijke prioriteit stelde. Het weer zag er echter naar uit niet voldoende goed te blijven voor beide activiteiten opeenvolgend te doen, dus gingen we elk ons eigen pad. Terwijl ik 5 dagen de wildernis introk, zou Daan zich ophouden rond Queenstown voor een gezapige tijd met hier en daar een activiteit en niet te vergeten een sky-dive uiteraard. Een mens moet zijn prioriteiten kennen…

Kamperen in de omgeving bij Queenstown (overdag)

Kamperen in de omgeving bij Queenstown (des morgends)

Daan in de wolken met een beetje ijs dat hij net van de tent heeft geveegd.

Zicht nabij ons kampement rond Queenstown (1)

Zicht nabij ons kampement rond Queenstown (2)

Oeps…

Het mag gezegd worden, we waren nog niet goed wakker toen we Gore verlieten om de ferry naar Stewart Island te nemen. We waren de oprit van George en Shirley nog niet af of we konden het al stellen zonder linkerachteruitkijkspiegel (gelukkig de minder belangrijke in dit land). Gesneuveld bij het contact met het hek van de buren. Hilarisch en een beetje pijnlijk genant tegelijk, temeer daar ik was uitgestapt om op de straat langs de andere kant van de oprit te kijken of Daan de paal niet zou raken waarvoor George ons had gewaarschuwd. Toen Daan eerst de planten raakte dacht ik `nu gaat em weer vooruit rijden`, maar dat was toch efkes fout ingeschat, want een seconde later klonk een luide krak nog voor ik kon roepen `nieje Daan, nieje begot, geen goe plan!`. Achteraf is het makkelijk praten natuurlijk, maar het heeft ons in ieder geval al enkele lachstuipen en makkelijke mopkes opgeleverd. Immers, `On every sad story there`s a funny side` (DEUS).

Ach, waveu hee ne mens da aagenlijk fowatelaak noowdig...

Als bewijs dat we effectief wel vroeg uit de veren zijn gegaan om de ferry naar Stewart Island te pakken, smijt ik er deze zonsopgang langsheen highway 1 richting Bluff nog tussen.

Piske den Eekhoorn revisited – Vogelen op Ulva Island

Vergeet Slope Point. De meest zuidelijke plaats die we beiden ooit hebben aangedaan is bij deze Stewart Island. De kans is tevens groot dat we nooit nog zo dicht bij de zuidpool zullen raken. Waarvoor gaat een mens naar Stewart Island? Wel, buiten wandelen en vogels spotten (er leven daar ondermeer nog relatief veel kiwi`s in het wild) kan men ginder niet veel gaan aanvangen. Het kleine dorpje Oban heeft enkele kilometers geasfalteerde weg en voor de rest is er regenwoud, regenwoud en nog eens regenwoud. En kust natuurlijk.

De kust te Oban

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. (Naambordje bij een café te Oban)

Net zoals de Tongariro Crossing zou de Rakiura Track op Stewart Island, een 2-3 daagse wandelroute één van NZs `Great Walks` zijn. Wel, niet akkoord. Het was niet slecht, begrijp me niet verkeerd, maar op een handvol kustzichten na was het ploeteren in de modder in het bos. Niets mis mee, mooi bos op zich, maar niets dat men ook niet op het Noord- of Zuid-eiland zou kunnen doen. Met andere woorden, niet bepaald een must om daarvoor de vrij dure ferry naar Stewart Island te nemen. Doch, we mogen niet klagen want we hebben schitterend weer gehad. We hadden onze plannen weliswaar wat afgestemd op de weersvoorspellingen, maar zoals reeds eerder is gebleken zijn deze allesbehalve sluitend.

Het begin van de Rakiora Track wordt aangegeven met dit bekende `anker-kunstwerk`. Stewart Island is volgens de Maori-legende het anker van een visserboot (Zuid-eiland) waarin de visser net een kloeke vis (Noord-eiland) beet heeft.

Het jachtseizoen is bij deze geopend...

Zonderlinge vondst in het bos (stoommachine om gekapte boomstammen op rails te trekken toen het bos nog ontgonnen werd op Stewart Island)

Eerste avond op Stewart Island: kamperen aan de Port William campsite

Met zijn kersvers potske was Daan er helemaal klaar voor!

De tweede nacht maakten we kennis met een Duits koppel die ook op onze campsite verbleven. Gezellig wat brood bakken boven ons illegaal aangestoken kampvuur, het had iets. Het betrof trouwens letterlijk stokbrood: het deeg uitsmeren op een stok en die marshmallows-gewijs boven het vuur houden. Wat een reiziger toch niet meemaakt, nietwaar… Naast brood bakken en keuvelen hielden we ons bezig met het wegjagen van de opdringerige possum die naarstig onze rugzakken begon te doorzoeken eenmaal we onze rug hadden gedraaid. Niettemin was deze pluizige rekel er des nachts toch weer in geslaagd enkele etenswaren van de Duitsers naar binnen te kassen, ondanks het ophangen van het eten aan het dak van de schuilruimte op de campsite. Possums en Duitsers, ze hebben het niet op elkaar begrepen (zie ook het verhaal van Duitser Amin en Amerikaan Nicole in Abel Tasman – zie http://stevemeuris.wordpress.com/2011/03/01/here-comes-the-sun/)… Meer nog, zoals Piske den Eekhoorn mij en Jeroen in Canada had gelapt (zie http://stevemeuris.wordpress.com/2009/10/14/met-jeroen-in-beverland/), lag er des morgends een schoon hoopke possum-kak op de bank. Zonder twijfel een kleine appreciatie voor het stokkengesmijt van de Duitsers.

Zicht op Sawdust Bay tijdens de tweede avond in het regenwoud van Stewart Island

Stokbrood bakken met Jan en Silke aan de Sawdust Bay campsite

Het vuurken knetterde goed!

Deze gluiperd wist toch nog wat eten van de Duitsers te ontfutselen...

...terwijl u rechts naast mijn rugzak op de bank enkele possumkeutels kan terugvinden die de volgende dag netjes waren gedeponeerd ter inwisseling voor het genuttigde voedsel.

De derde dag na het eindigen van de Rakiura Track namen we nog een klein bootje tot op Ulva Island, een klein eilandje in de zogenaamde Paterson Inlet naast Stewart Island. Kan u dus nog volgen, beste lezer? We zaten dus op een eiland (Ulva Island) van een eiland (Stewart Island) van het Zuid-eiland. Jawadde, een mens gaat het ver zoeken hoor ik u denken. Maar met reden: Ulva Island staat bekend omwille van het feit dat de overheid erin geslaagd is alle pestsoorten hier te verwijderen. Dat betekent een rijkere bosvegetatie en een veel grotere abundantie aan vogels. Men stelt dat Ulva Island een beetje weerspiegelt hoe NZ er moet hebben uitgezien vóór de eerste blanke settlers kwamen. En toen die kwamen, waren zij verbaasd hoe tam de vogels hier wel waren. Men kon ze gewoon van de grond oppakken, gezien zij niet gewend waren aan het concept predatoren en de voor hen vrij nefaste relatie predator-prooi. Wel, zo we Stewart Island zelf ietwat overroepen vonden, zo waren we wreed content dat we tot op Ulva Island waren gedobberd om te gaan vogelen. In de hobby-istische zin van het woord dan. De vogels lopen er letterlijk voor je voeten en als je wat aarde omkeert komen ze de pieren uit de grond eten terwijl je er vlakbij staat. Ook was de bosvegetatie opvallend meer divers dan de voor ons Vlamingen reeds rijke vegetatie in de bossen van het vasteland. Een ware aanrader dus, dit klein stukje land op een beugscheut van Stewart Island. De vogelaars-hobby-isten onder jullie weten hierbij weer waarheen!

Stewart Island Robin

Even poseren aan Boulder Beach op Ulva Island

Een koppel schattige paddestoeltjes

De gekromde uiteinden op sommige varen-bladeren zijn het werk van een inheemse rups die er zijn woonst van maakt.

Bellbird

Stewart Island Weka (op Ulva Island)Weka die op zijn dooie gemak langs mijn voeten wandelt. Deze snuiters lijken nog meer ongestoord door menselijke aanwezigheid dan de kiekes van ons moe, en das heel straf want ons moe heeft geen kiekes!

Indrukwekkende kruin van een lokale den

Albatros (maar niet de Reuzenalbatros) die langs de ferry scheert tijdens de terugtocht naar het vasteland.

Zon die op het water speelt (getrokken vanop de ferry terug naar het vasteland)

Bij Mr. en Mme. gedienstigheid

Laten we even teruggaan in de tijd. Herinnert u zich nog het begin van mijn trip, waar ik vertelde over mijn verblijf bij Dave en Gay aan Manganui Bluff Beach? Indien niet, het verhaal is slechts enkel muisklikken van u verwijderd. In elk geval heb ik daar kennis gemaakt met vier vrouwen uit Australië, waarvan Anne Hitchens me de contactgegevens van haar ouders (woonachtig te Gore) en tante (woonachtig te Arrowtown) gaf. Tante June zullen we niet ontmoeten, want hoe welkom een uitvalsbasis in Arrowtown ook was geweest, ze is afgelopen zondag vertrokken naar Europa voor enkele weken. Vader en moeder Hitchens echter kregen we wel te stekken, en zo belandden we na onze tocht doorheen de Catlins in Gore. Ideaal, want we waren zowaar niet minder dan bijna 5 dagen verstoken van een douche, een deftig bed en een stopcontact om onze ondertussen platte camera-batterijen op te laden. Leve de beschaving, denkt een mens dan wanneer hij de douchekraan opendraait in de wetenschap dat er een bedje met elektrisch deken wacht…

George en Shirley, zo heten de Hitchens namelijk, zijn ware NZers, niet in het minst wat betreft de gastvrijheid. Ondanks hun gezegende leeftijd (respectievelijk 82 en 77) mochten we absoluut niet helpen bij de vaat of het eten en werden we op onze wenken bediend. De tafel werd voor ons gedekt, de bedden werden opgemaakt, en er was geen helpende hand tussen te krijgen of we kregen met Shirley te doen. De eerste avond gingen we uiteten naar het RSA (Returned Service Association)-Centre, een soort van gemeenschapshuis voor oudsoldaten, familieleden van oudsoldaten en sympathisanten. Shirley`s broer was met name 22 toen hij sneuvelde in El Alamein ten tijde van Wereldoorlog 2. Het tracteren bleef echter niet bij eten alleen. George houdt namelijk van gokken en speelt zowel op de lotto als op de paardenrennen. De tweede avond kregen we een lottobiljet in onze handen gedrukt dat George voor ons had bijgekocht. We zouden eens moeten winnen. Dat het kan hebben ze zelf alvast bewezen want, geloof het of niet, hoewel ze de prijs met 8 of 9 anderen moesten delen zijn George en Shirley ex-lottowinnaars! Een knipoog van Vrouwe Fortuna die hen in staat stelde hun eigen huis te kopen. Het was echter noppes op de avond van onze graai naar de jackpot, doch, Daan voelde zich die dag echter zo goed als een lottowinnaar toen hij in The Warehouse (`where everyone gets a bargain`) een potske en wanten op de kop wist te tikken voor slechts 7.50 dollar (om en bij de 4 euro). Dat kan inderdaad slechter! En zo was ook hij gesteld met warme pollekes en gloeiende oorkens voor onze volgende halte: Stewart Island – genegeerd door de doorsnee-toerist maar dermate riekend naar avontuur dat we een bezoek van enkele dagen niet aan ons konden laten voorbijgaan.

Op de foto met George en Shirley Hitchens